خودکفایی گندم در استان‌های جنوبی؛ سنگر نخست امنیت غذایی در شرایط جنگی است

خودکفایی گندم در استان‌های جنوبی؛ سنگر نخست امنیت غذایی در شرایط جنگی است

ولی‌اله آقایارزاده مشاور عالی اقتصادی و سرمایه‌گذاری فراکسیون کشاورزی مجلس شورای اسلامی گفت: خودکفایی گندم در استان‌های جنوبی کشور؛ سنگر نخست امنیت غذایی در شرایط جنگی است.

وی گفت: در شرایطی که جهان با تنش‌های ژئوپلیتیکی، تحریم‌های اقتصادی و درگیری‌های نظامی روبه‌رو است، امنیت غذایی دیگر صرفاً یک موضوع کشاورزی نیست، بلکه به یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های امنیت ملی تبدیل شده است. تجربه بسیاری از کشورها نشان داده است که در دوران جنگ یا بحران‌های گسترده، دسترسی پایدار به مواد غذایی اساسی به اندازه توان دفاعی اهمیت دارد و هر گونه وابستگی به واردات می‌تواند آسیب‌پذیری کشور را افزایش دهد. در این میان، گندم به عنوان اصلی‌ترین کالای استراتژیک سبد غذایی مردم ایران، جایگاهی ویژه دارد. سرمایه‌گذاری برای خودکفایی در تولید این محصول، به‌ویژه در استان‌های جنوبی کشور، می‌تواند سپری مطمئن در برابر اختلالات احتمالی زنجیره تأمین و نوسانات بازارهای جهانی باشد. پژوهش‌های حوزه سیاست‌گذاری غذایی نیز بر این نکته تأکید دارند که خودکفایی در محصولات پایه، در کنار مدیریت صحیح منابع، نقش مهمی در تقویت امنیت غذایی کشورها ایفا می‌کند.

ولی اله آقایارزاده افزود: استان‌های جنوبی ایران به دلیل آغاز زودهنگام فصل برداشت، شرایط اقلیمی مناسب در بخشی از سال و ظرفیت‌های گسترده کشاورزی، می‌توانند نخستین خط تأمین گندم کشور باشند. در شرایط جنگی، زمانی که مسیرهای تجاری یا حمل‌ونقل بین‌المللی ممکن است با محدودیت مواجه شوند، اتکا به تولید داخلی این مناطق می‌تواند نیاز بازار را با سرعت بیشتری پاسخ دهد و از ایجاد کمبود یا التهاب در بازار جلوگیری کند. البته تحقق این هدف مستلزم برنامه‌ریزی دقیق و سرمایه‌گذاری مستمر است.

وی گفت: توسعه سامانه‌های نوین آبیاری، استفاده از ارقام مقاوم به تنش‌های اقلیمی، تأمین به‌موقع نهاده‌های تولید، تقویت خرید تضمینی، حمایت از بیمه محصولات کشاورزی و ارتقای مکانیزاسیون باید در اولویت سیاست‌گذاری قرار گیرد. همچنین ایجاد زیرساخت‌های مناسب برای ذخیره‌سازی و حمل‌ونقل گندم در استان‌های جنوبی می‌تواند تاب‌آوری زنجیره تأمین را در شرایط بحرانی افزایش دهد.

در ادامه آقایارزاده از منظر اقتصادی، خودکفایی گندم در شرایط جنگی به معنای کاهش وابستگی به بازارهای خارجی، حفظ ذخایر ارزی، جلوگیری از شوک‌های قیمتی و افزایش قدرت تصمیم‌گیری کشور است. تجربه‌های بین‌المللی نیز نشان داده است که اختلال در تجارت جهانی غلات می‌تواند به سرعت امنیت غذایی کشورها را تحت تأثیر قرار دهد و اهمیت تولید داخلی را دوچندان سازد.

در پایان آقایارزاده تأکید کرد که امنیت غذایی بخشی جدایی‌ناپذیر از امنیت ملی است و کشاورزان ایرانی، به‌ویژه تولیدکنندگان گندم در استان‌های جنوبی، نقشی راهبردی در این حوزه بر عهده دارند. حمایت هدفمند از این بخش، نه‌تنها تضمین‌کننده نان مردم در روزهای عادی است، بلکه در شرایط بحرانی و جنگی نیز به حفظ ثبات اقتصادی و اجتماعی کشور کمک خواهد کرد.